กระบวนการตาย…ความรู้สึกสุดท้ายของชีวิต

วันนี้แอดมินอารมณ์แบบว่า ว่างเปล่า ๆ คือบางวันมันก็มีความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาเหมือนกัน เป็นความรู้สึกประมาณว่า วันนี้เรานั่งอยู่ตรงนี้ ที่ตรงนี้เคยเป็นที่ของใครบางคนที่เคยมีชีวิตอยู่ ดำเนินชีวิตในแต่ละวัน แล้วในที่สุดก็กลายเป็นอดีตไป แล้ววันนึงในอนาคตอันสั้น เราก็จะเป็นเช่นนั้นอย่างหนีไม่พ้น ทุกอย่างจะถูกรื้อถอนกลายเป็นสิ่งใหม่ มีชีวิตใหม่ ๆ มาแทนที่เรา อดีตจะถูกลืมเลือนหรือจดจำก็ไม่มีความหมายอะไรกับเราอีกแล้ว…

วันแบบนี้ก็นั่งอ่านหนังสือไปเรื่อย ๆ เจอเข้ากับบทความที่น่าสนใจอันหนึ่งในหนังสือ (ซึ่งไม่เชิงว่าเป็นธรรมะ มันกึ่ง ๆ ระหว่างความเชื่อและความจริง) เขากล่าวว่า วิบากกรรมก็เป็นส่วนหนึ่ง แต่สิ่งที่มีผลกระทบทันทีต่อสถานที่ ๆ เราจะไปหลังจากที่ตายก็คือ “อารมณ์ก่อนตาย” แล้วเขาก็ยกเหตุผลต่าง ๆ มาอธิบายมากมายทั้งทางความเชื่อและทางวิทยาศาสตร์ พร้อมกันนั้นก็สรุปว่า คนเราควรจะ “เตรียมตัวตาย” ให้ดี ๆ (- -“)

พูดง่ายทำยากรึเปล่า ใครบ้างจะอารมณ์ดีก่อนตาย แบบ โอ๊ยดีใจจัง ชั้นกำลังจะตายแล้วววว… คงไม่มีแน่ ๆ คือไม่ต้องถึงขนาดนั้นมั้ง แค่ระลึกรู้แล้วก็ทำใจให้สงบเตรียมต้อนรับมันอย่างไม่หวาดกลัวก็พอ แต่เราจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าเรากำลังจะตาย???

เรื่องนี้เคยมีผู้ทำการค้นคว้าเอาไว้ นั่นคือ นายแพทย์หัชชา ณ บางช้าง (เขียนไว้ใน ภาวะหลังตาย) เกี่ยวกับกระบวนการก่อนตายของคนเรา(ยกเว้นคนที่ประสบอุบัติเหตุตายคาที่) เขากล่าวไว้ว่า…

ก่อนที่คนเรากำลังจะตาย เราจะมีความรู้สึก ดังนี้

ระยะที่ 1 : ผู้ตายจะรู้สึกอ่อนระโหย ไม่มีแรง การมองเห็นเริ่มเสื่อม พร่ามัว ไม่ชัดเจน เห็นเป็นภาพที่เต้นระยิบระยับ คล้ายกับมองออกไปยังถนนในขณะที่มีแดดจัด

ระยะที่ 2 : น้ำในร่างกายเริ่มแห้งลง ทำให้รู้สึกชา ๆ ตื้อ ๆ เริ่มหมดความรู้สึกจากปลายเท้าไล่ขึ้นมาด้านบน ประสาทหูเริ่มไม่ทำงาน เริ่มไม่ได้ยินเสียงอะไรแม้จะพยายามฟัง มองไปทางไหนก็เห็นแต่หมอกควัน

ระยะที่ 3 : หูไม่ได้ยินอะไรอีกเลย จมูกไม่ได้กลิ่น ร่างกายรู้สึกหนาวสะท้าน ความรู้สึกนึกคิดต่าง ๆ ค่อย ๆ หมดลง ลมหายใจสั้นและอ่อนลงเรื่อย ๆ

ระยะที่ 4 : เจตสิกทุกอย่างรวมทั้งการหายใจจะหยุดลงทั้งสิ้น พลังงานและสิ่งต่าง ๆ ที่เคยไหลเวียนไปทั่วร่างกายจะกลับคืนสู่ระบบประสาทส่วนกลาง ลิ้นแข็ง ความรู้สึก สัมผัส และความต้องการต่าง ๆ หมดไป ความรู้สึกสุดท้ายที่เหลือ คือ ความรู้สึกคล้ายอยู่กับแสงเทียนที่กำลังลุกโพลง

เมื่อความรู้สึกนั้นดับลง ทุกอย่างก็จบลง สมองและระบบไหลเวียนต่าง ๆ หยุดทำงานทั้งหมด และในตอนนี้แพทย์จึงจะประกาศว่า บุคคลนั้น ๆ ได้ “ถึงแก่กรรม” แล้ว (clinical death)

และหลังจากนั้นก็เป็นเรื่องของความเชื่อแล้วว่า เมื่อเวทนาดับไปแล้ว “วิญญาณ” จะไปไหนต่อ…

แต่สุดท้ายนี้แอดมินก็ขอให้ทุกคนรักษาชีวิตเอาไว้ให้ดีที่สุดก่อน เดี๋ยวไม่มีใครอ่าน Indepencil ^^”

แอดมิน

comments

You can leave a response, or trackback from your own site.

One Response to “กระบวนการตาย…ความรู้สึกสุดท้ายของชีวิต”

  1. Alz says:

    ความ “กลัวตาย” อาจไม่ได้เป็นของตัวผู้ตาย
    แต่อาจกลายเป็นความกลัวของคนที่ผู้ตายรัก


    ว่าแต่ เสี้ยวนาทีสุดท้ายก่อนตาย คนเราจะคิดถึงอะไรกันบ้างนะ ?

ถ้าไม่อยากเปิดเผยตัวตน เม้นท์ตรงนี้ก็ได้จ้า