ยุทธวิธีหนีความจำ(ตอนที่2)

ยุทธวิธีหนีความจำ
ตอน…ทดลองกำจัดความกลัวด้วยกระบวนการรีคอนโซลิเดชั่น
 
 
 
ความรู้เกี่ยวกับระบบรีคอนโซลิเดชั่นของสมอง เป็นประเด็นสำคัญที่ถูกหยิบมาทำการทดลองเพื่อใช้มันบำบัดความหวาดกลัว โดยในตอนแรกนักวิทยาศาสตร์ผู้ทำการทดลอง จะสร้างเงื่อนไขให้กับกลุ่มตัวอย่าง เพื่อให้พวกเขารู้สึกกลัวรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้า โดยการกระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ บริเวณข้อมือทุกครั้งที่รูปสี่เหลี่ยมสีฟ้าปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กลุ่มตัวอย่างนั่งดูอยู่ แต่ถ้าเป็นสี่เหลี่ยมสีส้มแสดงขึ้นมาจะไม่มีการกระตุ้นด้วยไฟฟ้า กลุ่มตัวอย่างเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่ารูปสี่เหลี่ยมสีฟ้าจะนำความเจ็บปวดมาให้ และตอบสนองด้วยความกลัวทันที โดยวัดผลได้จากความชื้นของเหงื่อที่หลั่งออกมาบริเวณนิ้ว
 
จากนั้นผู้ทำการทดลองพยายามให้กลุ่มทดลองปรับตัว โดยในระยะปรับตัว บางครั้งก็ไม่มีการกระตุ้นด้วยไฟฟ้าแม้จะมีรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้าแสดงขึ้นมาก็ตาม แต่การเห็นรูปนั้นก็ยังทำให้กลุ่มตัวอย่างมีเหงื่อออกที่ฝ่ามืออยู่ดี เพราะสมองได้เชื่อมโยงความกลัวเข้ากับรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้าแบบอัตโนมัติ ถือได้ว่าเป็นภาวะ PTSD แบบอ่อน ซึ่งเอลิซาเบ็ธ อธิบายไว้ว่า…
 
“ความทรงจำระยะยาวจะเก็บความรู้สึกกลัวและชิ้นส่วนความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นั้นเอาไว้ในสมอง แยกเป็นสองส่วน คือที่บริเวณอามิกดาลา และฮิปโปแคมปัส การศึกษานี้จะพยายามเปลี่ยนความทรงจำเกี่ยวกับความหวาดกลัว โดยไม่ไปเปลี่ยนความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น ๆ ของผู้ป่วย”
 
 
ในวันถัดมา นักวิทยาศาสตร์ผู้ทำการทดลอง พยายามตัดความเชื่อมโยงระหว่างความทรงจำกับความรู้สึกไม่ดีออกจากกัน ด้วยการแสดงรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้าและสีส้มขึ้น โดยไม่มีการกระตุ้นไฟฟ้าเลย ผลคือในช่วงแรกของขั้นตอนกำจัดความกลัวนี้ เมื่อกลุ่มทดลองเห็นสี่เหลี่ยมสีฟ้ายังคงมีอาการเหงื่อออก แต่เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ความกลัวก็ค่อย ๆ ลดลง วิธีการนี้ช่วยได้มากก็จริง แต่มันเป็นวิธีการรักษาแบบดั้งเดิม ซึ่งมีหลักการคือ เรียกความทรงจำที่ไม่ดีออกมาเมื่อผู้ป่วยอยู่ในภาวะที่ปลอดภัย แต่เมื่อทำการทดลองซ้ำอีกในวันถัดมา ปรากฏว่ากลุ่มทดลองก็ยังแสดงอาการกลัวรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้าและมีเหงื่อออกที่มืออยู่เช่นเดิม สรุปว่าวิธีนี้ได้ผลในระยะสั้นเท่านั้น และไม่มีประสิทธิภาพที่ดีพอ ไม่สามารถกำจัดความหวาดกลัวได้
 
จากความรู้เกี่ยวกับระบบรีคอนโซลิเดชั่น นักวิทยาศาสตร์ปรับเทคนิคการบำบัดจากของเดิมเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพื่อยุติความกลัว วิธีการคือ กลุ่มตัวอย่างจะถูกกระตุ้นให้กลัวรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้า และในขั้นตอนการยุติความกลัว กลุ่มตัวอย่างจะได้เห็นรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้าอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับถูกกระตุ้นด้วยไฟฟ้า ทำให้กลุ่มตัวอย่างตอบสนองด้วยความกลัวทันที จากนั้นจึงให้พักเพื่อผ่อนคลายเป็นเวลา 10 นาที ก่อนจะให้ดูรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้าซ้ำ ๆ อีกครั้ง โดยไม่มีการกระตุ้นไฟฟ้า ผลคือกลุ่มทดลองจะเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าสี่เหลี่ยมสีฟ้านั้นไม่มีอันตรายอีกต่อไป แม้จะถูกทดลองซ้ำในวันต่อมา พวกเขาก็ไม่มีอาการกลัวและไม่มีเหงื่อออกอีกแล้ว แม้อีกหนึ่งปีต่อมาจะถูกทดลองซ้ำ กลุ่มตัวอย่างก็ไม่มีอาการหวาดกลัวให้เห็น ต่างกับกลุ่มแรกที่ได้รับการบำบัดแบบเก่า ที่ยังคงมีเหงื่อออกที่มือทั้งที่เวลาผ่านไปนานมากแล้ว จึงสรุปได้ว่า วิธีใหม่นี้สามารถยุติความรู้สึกเกี่ยวกับความทรงจำที่ไม่ดีได้อย่างถาวร
 
ไม่เพียงแต่ทำให้หายขาดจากความหวาดกลัวเท่านั้น การรักษานี้ยังช่วยสร้างภูมิต้านทานความกลัวต่อสิ่งเร้าเหล่านั้นด้วย หนึ่งวันหลังจากการรักษาแบบใหม่ นักวิทยาศาสตร์ได้ทำการทดลองกระตุ้นไฟฟ้าซ้ำอีกกับกลุ่มทดลองในขณะที่ให้ดูรูปสี่เหลี่ยมสีฟ้า แต่ปรากฏว่าความทรงจำของพวกเขากลับไม่ยอมจดจำความหวาดกลัวนั้นอีกแล้ว โดยมือของพวกเขายังคงมีเหงื่อออกขณะถูกกระตุ้น แต่ไม่มีเหงื่อออกเพื่อเห็นสี่เหลี่ยมสีฟ้า แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ความเชื่อมโยงระหว่างความทรงจำกับความหวาดกลัวได้ถูกตัดขาดจากกันแล้ว
 
ความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างกลุ่มการทดลองทั้งสองกลุ่ม ทั้งที่ปรับเปลี่ยนการทดลองเพียงนิดหน่อยเท่านั้น เอลิซาเบธ เฟลพ์ส อธิบายเหตุผลไว้ว่า มันเกิดจากการใช้ประโยชน์จากกระบวนการรีคอนโซลิเดชั่น เมื่อผู้กลุ่มทดลองถูกกระตุ้นให้กลัว ความทรงจำนั้นจะถูกดึงออกมา แล้วภายในเวลาที่เหมาะสมพวกเขาได้รับผู้ว่ารูปสี่เหลี่ยมสีฟ้าไม่อันตราย ทำให้ความทรงจำนั้นถูกประมวลผลใหม่โดยลบความกลัวออกไป และไปแทนที่ความทรงจำเดิมในที่สุด (อ่านต่อตอนที่3)
 
—ติดตามการกำจัดความกลัวด้วยวิธีต่อไป—
 
แอดมิน

comments

You can leave a response, or trackback from your own site.

ถ้าไม่อยากเปิดเผยตัวตน เม้นท์ตรงนี้ก็ได้จ้า