หนูมั่นใจค่ะพี่…!!!

เหตุเกิดเมื่อประมาณสองสัปดาห์ที่แล้ว เย็นวันหนึ่งมีเด็กหญิงวัย 9-10 ปี คนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เป็นเด็กนักเรียนประถมจากโรงเรียนใกล้ ๆ แถวนี้ น้องเป็นเด็กดูกลาง ๆ แต่ตากลมโตสวยมาก ที่น่าดึงดูดใจกว่านั้นคือ แรกเห็นก็รู้สึกว่าน้องมีบุคคลิก “มั่น” มาก เดินเข้ามาคนเดียวอย่างมั่นใจ จมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย พูดจาไพเราะฉะฉาน ชัดถ้อยชัดคำจนดูผิดธรรมชาติ (คล้ายเด็กที่ถูกฝึกให้ออกรายการทีวี) แต่ที่จริงแอดมินก็ชอบเด็กแบบนี้มากกว่าเด็กง้องแง้ง ๆ ที่พูดไม่รู้เรื่อง

ปกติเด็กประถมอายุประมาณนี้จะมากับผู้ปกครอง การสมัครสมาชิกแอดมินก็จะให้ผู้ปกครองทำ เพราะเด็กเล็กจะยังไม่ค่อยรับผิดชอบอะไรและมักมีปัญหาบ่อย (ทำหาย ให้เพื่อนยืม ลืมว่าเช่าไป ฯลฯ) แอดมินก็จะเก็บมัดจำจากผู้ปกครองเพื่อเป็นประกันว่าจะได้หนังสือคืน ตรงส่วนนี้พ่อแม่ก็จะจ่ายให้ แต่น้องคนนี้มาจัดการเองคนเดียว น่าทึ่งมาก

แอดมิน : หนูมาคนเดียวหรือคะ?

น้อง : ค่ะ หนูมาสมัครสมาชิกนะคะ ต้องใช้บัตรประชาชนด้วยใช่มั้ยคะ นี่นะคะหนูเอามาด้วยนะคะ

โอเค ก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ ก็เด็กมันเก่งอ่ะ ออกจะพูดรู้เรื่องขนาดนี้… แอดมินก็จัดการให้น้องกรอกใบสมัคร และทำบัตรสมาชิกให้เป็นที่เรียบร้อย น้องเขียนหนังสือสวยมาก และเซ็นต์ชื่อด้านหลังใบสมัครโดยไม่ต้องบอกเลย แอดมินแอบยิ้มอยู่ในใจ คิดอยากให้เด็กไทยทุกคนเป็นเหมือนเด็กคนนี้

สมัครสมาชิกเสร็จน้องก็เลือกหนังสือนิยายวัยรุ่นมาสองเล่ม (ซึ่งออกจะดูเกินวัยไปนิด ทีแรกนึกว่าจะอ่านการ์ตูน) แอดมินก็บอกว่า ถ้าน้องจะเช่านิยาย ต้องฝากบัตรนักเรียนไว้ หรือไม่ก็วางมัดจำนะจ๊ะ

เอาละ ปัญหางอกทันที เพราะน้องไม่มีบัตรนักเรียน และไม่มีเงินวางมัดจำ น้องคนเก่งจึงต่อรองยกใหญ่ พร้อมออดอ้อน และขอเป็นกรณียกเว้น ส่วนแอดมินเอง หลังจากเปิดร้านหนังสือมาได้สองปี ถูกเด็กหลอกไปก็มิใช่น้อย ประสบการณ์สอนให้เริ่มรู้จักใจแข็งและ “ปฏิเสธ”

น้องพูดจาเพราะนะ แต่เป็นคนพูดจาฉะฉานมั่นใจมากเสียจนให้ความรู้สึกคุกคาม ไม่น่าฟัง

น้อง : แต่หนูไม่มีบัตรนักเรียนนะคะพี่ แล้วหนูก็ไม่มีเงินวางมัดจำหรอกค่ะ หนูยังเด็กอยู่นะคะพี่ก็เห็น ถ้าหนูมีเงินมากขนาดนั้นหนูก็ไปซื้ออ่านแล้วสิคะ

แอดมิน : (- -” เอ่อ มันก็สมเหตุสมผลดีนะ) งั้นเดี๋ยววันนี้หนูกลับไปคุยกับคุณแม่ แล้วพรุ่งนี้ให้แม่มาเช่าให้ดีมั้ยจ๊ะ?

น้อง : โห แค่หนังสือเอง ก็หนูอยากอ่านวันนี้ น่าาา นะคะพี่ เว้นหนูสักคนนะคะพี่ นะคะ ๆๆๆ น้า ๆๆๆ

แอดมิน : ไม่ได้หรอกมันเป็นกฎของร้านพี่นะ

น้อง : โห แค่หนังสือเอง ทำไมพี่ต้องทำขนาดนั้นด้วย พี่ไม่สงสารเด็กเหรอ หนูอยากอ่านหนังสือ พี่จะไม่ให้โอกาสหนูเหรอคะ นะคะ พี่นะ นะพี่ นะ ๆๆๆๆ

แอดมิน : น้องคะ ทุกคนก็พูดแบบนี้กับพี่ได้ทั้งนั้น แล้วก็ชอบมีปัญหาทีหลัง อย่าทำให้พี่ลำบากใจเลย

น้องนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจ้องหน้าแอดมินด้วยตากลม ๆ ที่ไม่มีแววไร้เดียงสาของเด็กวัยนี้สะท้อนอยู่เลย จนรู้สึกว่าหน้าของน้องดูแปลกจัง

น้อง : ทำไม…พี่ถึงเอาคนอื่นมาตัดสินหนูล่ะคะ?

โอ้พระเจ้า!!!…เป็บซี่ที่ดื่มอยู่แทบจะทะลักออกจากทวารทั้งห้า ได้ยินประโยคนี้แล้วแอดมินถึงกับสะอึก…

จริงสินะ เรากลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เราใช้คนอื่นตัดสินคนอีกคนหนึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่เมื่อก่อนแอดมินเองที่เป็นคนต่อต้านความอยุติธรรมในลักษณะนี้ แต่วันนี้กลับเป็นคนแบบนั้นซะเอง อะไรทำให้เด็กคนนี้มั่นใจนักว่าเธอแตกต่างจากคนอื่น…เด็กคนนี้จะต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ

ด้วยความสงสัยใคร่รู้ และนึกสนุกบางอย่างขึ้นมา ข้อตกลง “กรณีพิเศษ” จึงเกิดขึ้น

แอดมิน : เอางี้มั้ย พี่จะให้เราเช่าหนังสือโดยไม่ต้องวางเงินมัดจำ แต่มีข้อแม้ว่า ต้องคืนตรงเวลาเป๊ะ (ภายใน 2 วัน) ถ้าเกินกำหนด พี่จะไม่อนุญาตให้เราเช่าอีกแล้ว และจะไม่มีการอ้อนวอนอีก

น้อง : ได้เลยค่ะพี่ ขอบคุณพี่มากนะคะ รับรองว่าหนูจะคืนตรงเวลาแน่นอนค่ะ

แอดมิน : พี่ไว้ใจเรานะ อย่าทำให้ผิดหวังล่ะ

น้อง : ไม่มีทางเลยค่ะ งั้นหนูขอเช่าไปสามเล่มเลยนะคะ เพราะหนูอ่านหนังสือเร็วมากแปบเดียวก็จบแล้วนะคะ

แอดมิน : ไม่ต้อง สองเล่มพอแล้ว

น้อง : พี่คะ…พี่ไม่ไว้ใจหนูเหรอคะ ดูหนูซี่ หนูเนี่ยนะจะโกหก นะพี่นะ…

แอดมิน : (- -“) โอเค…รีบหยิบไป

สองวันต่อมา แอดมินก็ตั้งอกตั้งใจรอเด็กคนนั้นอยู่คนเดียวเลย ด้วยเหตุผลที่อธิบายยาก คืออยากรู้ว่าน้องจะรักษาสัญญารึเปล่า แต่เธอก็ไม่มา สร้างความผิดหวังเล็ก ๆ ให้กับความเชื่อใจ (ทั้งที่ความจริงก็รู้อยู่แล้ว)

เจ็ดวันผ่านไป… จนครบกำหนดต้องโทรตามหนังสือ ก็โทรตามทุกคนที่ค้างอยู่ แต่ไม่ได้โทรตามเด็กคนนี้ เพราะไม่นึกอยากโทร บางทีอาจจะไม่อยากฟังคำแก้ตัวที่ตอกย้ำว่าเธอก็ไม่ได้ต่างจากใคร

สิบห้าวันผ่านไป น้องคนนี้ก็เกิดโผล่มา

แอดมิน : ผิดสัญญาไปนานเลยนะเรา

น้อง : พอดีหนูไม่ว่างค่ะพี่ต้องซ้อมเต้นงานโรงเรียน แล้วก็ซ้อมไปแข่งขันวิชาการ หนูเป็นหัวหน้าห้องแล้วก็เป็นตัวแทนค่ายผู้นำด้วย

แอดมิน : (เจนเวทีจริง ๆ ด้วยแฮะ – -) แต่ก็ถือว่าผิดข้อตกลงนะ งั้นพี่คงให้น้องเช่าด้วยเงื่อนไขพิเศษไม่ได้อีกแล้ว

น้อง : แต่หนูมีความจำเป็นนี่คะ นี่หนูอุตส่าห์เจียดเวลาเอาหนังสือมาคืนนะคะ แล้วหนูก็ตั้งใจจะมาเช่าต่อด้วย เพราะยังอ่านไม่จบเลย

แอดมิน : (คนที่รับมือด้วยยากที่สุด คือคนที่ทำผิดแล้วไม่รู้ว่าอะไรคือความผิด) ไม่รู้ล่ะ ไม่ได้ก็คือไม่ได้ และที่สำคัญ วันนี้หนูต้องจ่ายค่าปรับด้วย

น้องดูอึ้ง ชั่วขณะหนึ่งที่เธอดูเหมือนเด็กขึ้นมา เหมือนเด็กที่ไม่เคยถูกขัดใจและไม่เคยมีใครมองว่าไม่ดี เด็กที่เชื่อมั่นเป็นอย่างสูงว่าความพิเศษทั้งหมดที่เธอได้ทำและได้เป็น คือสิทธิพิเศษของทุก ๆ เรื่อง

น้อง : แค่หนังสือเนี่ยนะคะ? (ขึ้นเสียง) พี่คะ…ทำไมพี่ถึงเอาความผิดพลาดในอดีต มาตัดสินปัจจุบัน และอนาคตของหนูล่ะคะ…

โอ้พระเจ้า!!!…เป็บซี่ที่ดื่มอยู่แทบจะทะลักออกจากทวารทั้งห้า…

————————————-

แอดมินคิดว่าระยะหลัง ๆ นี้เราอาจให้ความสำคัญและสิทธิพิเศษกับเด็กที่ “เก่ง และ กล้า” มากเกินไป จนลืมปลูกฝังคุณสมบัติอื่น ๆ ที่สำคัญกว่าไปหมดแล้ว สอนให้พวกเขากระหายชัยชนะโดยไม่สนวิธีที่ได้มา โดยลืมคิดไปว่า เด็กกลุ่มนี้แหละ ที่จะเติบโตไปเป็น “ผู้นำ”

วันนี้เธออาจเป็นเด็กหญิงวัยสิบขวบ ปากกล้า น่ารัก ดูไร้พิษภัย ที่เอาชนะใจทุกคนด้วยประโยค “อย่าเอาคนอื่น มาตัดสินหนู”

อีกสิบปีข้างหน้า เธอจะเป็นสาวน้อยที่เอาชนะผู้ชายดวงซวยบางคนด้วยประโยค “อย่าเอาผู้หญิงคนอื่น มาตัดสินฉัน”

และอีกหลายสิบปีข้างหน้า เธออาจเป็นนายกรัฐมนตรีหญิง ที่ชนะคะแนนโหวต ด้วยประโยค “อย่าเอานายกคนก่อน ๆ มาตัดสินดิฉัน…สิคะ”

แต่หลังจากนั้นก็…

ลาก่อน…ประเทศไทยที่รัก

แอดมิน

comments

You can leave a response, or trackback from your own site.

11 Responses to “หนูมั่นใจค่ะพี่…!!!”

  1. Hi.Tree.Ka says:

    อืม…ตอบไป “แต่พี่ไม่มีความมั่นใจกับหนูแล้วค่ะ” เป็นเราก็รับมือกับเด็กแบบนี้ลำบาก แต่จริง ๆ รับมือยากทุกเด็กอ่ะ…
    ตอนเด็กไม่เคยเข้าใจผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้…ไม่เข้าใจเด็ก 555

  2. Anonymous says:

    “อย่าเอาคนอื่นมาตัดสินหนู” แต่คุณได้ตัดสินตัวเองแล้วว่าเป็นคนประเภทไหน

    “ทำไมพี่เอาความผิดพลาดในอดีต มาตัดสินปัจจุบัน และอนาคตของหนูละ”เพราะมันแสดงให้เห็นถึงวุฒิภาวะในตัวคุณที่ยังมีไม่มากพอ และคุณก็ไม่เคารพการตัดสินใจของผู้อื่นอีกด้วย

    แค่อ่านฉันก็ตัดสินใจได้แล้วว่าจะไม่อยากคบกับคนเก่งที่ไร้ระเบียบ ซึ่งจะกลายเป็นคนที่ล้มเหลวในอนาคต อุ๊ย!! คุณอย่าตัดสินว่าฉันเป็นคนยังไงหลังจากที่อ่านจบนะคะ

  3. Treize says:

    จบได้หักมุมจริงๆ
    นี่สินะ ปัจจุบัน

    ว่าแต่ แอดมินชอบดื่มเป๊บซี่เหมือนเราเลย

  4. ถ้าทำร้านเช่าหนังสือจะได้ประมือกับเด็กทุกวัน เมื่อก่อนเครียด ตอนนี้ชินแล้ว เด็กรับมือยากเพราะ เราต้องคิดเสมอว่าเค้ายังเด็ก จะพูดหรือตอบโต้แบบผู้ใหญ่ด้วยกันไม่ได้ บางคนก็นิสัยดีน่ารัก บางคนไม่น่ารักเลย เจ้าเล่ห์ แต่เราก็มักจะจับได้ตลอด โดยเฉพาะเด็กประถม เพราะเค้าเด็กอ่ะ

    มีเคสนึง ที่เอาหนังสือซุกใส่ในร่ม แล้วถูกจับได้
    เด็กบอก “ปกติผมชอบใช้ร่มแทนกระเป๋าครับ” (หน้าจืดๆ)

    อยากวีนมาก แต่เคสนี้ ฮาาาาาาาา ^^”

  5. เด็กอื่นผมไม่รู้ แต่เด็กชายโลฟกำลังจะกลายเป็นเด็กมีปัญหาแล้วครับแอดมิน T^T

  6. เด็กชายโลฟมีปัญหาทุกวันอยู่แล้ว ไม่เป็นไรร้อก รอให้เด็กหญิงแอดมินแก้ปัญหา mag เสร็จก่อน T T น่าเป็นห่วงกว่าเยอะ

  7. Hi.Tree.Ka says:

    คุณ Loaf&คุณ Admin สู้ ๆ ค่ะ

  8. Alz says:

    เด็ก – เด็ก …จบปัญหาโดยใช้สิ่งที่ผู้ใหญ่สอนมา
    เด็ก – ผู้ใหญ่ …เอาผิดไม่ได้เพราะยังเด็ก และความไม่รู้
    ผู้ใหญ่ – เด็ก …ตัดสินปัญหาด้วยประสบการณ์
    ผู้ใหญ่ – ผู้ใหญ่ …ปัญหาจบ ..ยาก (- -“)

  9. Benz says:

    เพราะสังคมไทยมักจะให้อภิสิทธ์กับ”เด็กเก่ง”มากกว่าคนอื่นๆมั้งครับ เลยติดมาเป็นนิสัยอย่างนี้

    เด็กเก่งโดดเรียน มักจะโดนดุน้อยกว่าเด็กเรียนกลางๆที่โดดเรียนเหมือนกัน …ทำไมล่ะ เขาโดดเรียนเขาก็ยังเรียนรู้เรื่อง แล้วเธอล่ะ …

    เด็กเก่งไม่ต้องตั้งใจเรียนในห้องก็ได้ เพราะยังไงก็เข้าใจ และอาจารย์ก็มักจะไม่ว่าเด็กพวกนี้สักเท่าไร

    จนกระทั่งสอบ ก็เคยมีเคสในมหาลัย ที่ Top4 รวมหัวกันลอกข้อสอบกันเอง (ทำกันคนละข้อ แล้วเอามาผลัดกันลอก)เพื่อถีบคะแนนตัวเองให้สูงกว่าเด็กกลุ่มอื่น

    พอโดนจับได้ ผลคือ ให้เกรด C (ปกติทุจริตจะปรับตกในวิชานั้น + ไม่พิจารณาเกรดวิชาอื่นๆในภาคเรียนนั้น + ห้ามลงทะเบียนอีก 1 เทอม) ด้วยเหตุผลที่ว่า ถ้าเขาทำปกติเขาก็ต้องได้มากกว่า B อยู่แล้ว เพราะฉะนั้น การให้ C ก็เป็นการลงโทษแล้วนะจ๊ะ … -_-‘

    แล้วเราก็เลยมีผู้ใหญ่ที่เก่ง แต่โกงอยู่เต็มบ้านเต็มเมือง ว้า ห้า ฮ่า …

    บ่นไปบ่นมาชักไกลวุ้ย …

  10. Anonymous says:

    เด็กสมัยนี้รับมือด้วยยากค่ะมั่นใจก็ดี แต่9ใน10 มั่นจนเกินงาม

  11. สมัยนี้ ให้ความสำคัญกับเด็กเก่ง มากเกินไปจริงๆนั่นแหละ

    เกินงามเลยด้วย

    RIP ประเทศไทยที่ฉันรัก

ถ้าไม่อยากเปิดเผยตัวตน เม้นท์ตรงนี้ก็ได้จ้า