หาทุกข์ใส่ตัว

นิทานจีน…หาทุกข์ใส่ตัว


ที่แคว้นฉี มีหนุ่มคนหนึ่งชอบขลุกอยู่กับหนังสือเพื่อคิดปัญหาต่าง ๆ อยู่มาวันหนึ่งเขามองเห็นน้ำทะเลพัดมาที่ฝั่งลูกใหญ่ จึงเกิดความวิตกกัลวลไปว่า ถ้าหากเกิดคลื่นยักษ์ซัดมา ผู้คนคงต้องวิ่งหนีกันอย่างโกลาหล อีกทั้งยังมีคนหนีไม่ทันโดนน้ำทะเลพัดไปเป็นแน่ และเมื่อถึงวันนั้นจริง ๆ จะทำอย่างไร ผู้คนจะหนีรอดกี่คน จะต้องตายไปสักกี่คน เขายิ่งคิดก็ยิ่งวิตก เพียงไม่กี่วันเขาก็มีอาการปวดหัว คิดมากว่าเมื่อถึงวันนั้นอาจไม่มีใครหนีรอดได้เลย ช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้
เขายิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เพียงไม่กี่วัน เขาก็ไม่สามารถกินอะไรได้เลย หน้าเครียด ขมวดคิ้วทั้งวัน เมื่อเพื่อนคนหนึ่งมาเจอเข้า จึงให้คำแนะนำว่า “เพื่อนเอ๋ย ท้องฟ้าไม่เหมือนเพดานห้องหรอก มันไม่ถล่มลงมาง่าย ๆ เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย กินอาหารเหมือนเดิมเถิด อย่าทำร้ายตัวเองเลย โลกนี้ไม่ใช่มีแค่เราเพียงผู้เดียว คนอื่น ๆ เขาอยู่กันอย่างสบายไม่มีใครกังวลเหมือนเจ้า แล้วเหตุใดเจ้าจะต้องมานั่งกังวลด้วยเล่า”
เขาตอบเพื่อนไปว่า “ถ้ามีอะไรที่ไม่ถูกต้อง นั่นเพราะเราเห็นเรื่องราวต่าง ๆ ทะลุปรุโปร่งเกินไป แต่นี่คือนิสัยของเรา จำให้ดำรงชีวิตแบบอยู่ไปวัน ๆ เหมือนคนทั่วไปได้อย่างไร เราทำไม่ได้หรอก…”
ความวิตกกัลวลและกลัดกลุ้มทำให้ร่างกายของเขาทรุดโทรมลงทุกวัน ยังไม่ทันถึงวันที่พายุพัด ชายผู้ปราดเปรื่องก็เสียชีวิตลงด้วยความเครียดไปก่อนแล้ว…
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : แม้จะมีผู้เคยกล่าวไว้ว่า “รู้มาก ย่อมทุกข์มาก” แต่ปราชญ์ย่อมไม่เป็นทุกข์กับความรู้ที่ตนมี ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องวิตกกังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นจนเกินไป
วิชัย ตระกูลพัฒนกร

comments

You can leave a response, or trackback from your own site.

ถ้าไม่อยากเปิดเผยตัวตน เม้นท์ตรงนี้ก็ได้จ้า