เกรเทลผู้ปราดเปรื่อง(Clever Grethel)

เกรเทลผู้ปราดเปรื่อง
กาลครั้งหนึ่งมีแม่ครัวคนหนึ่งนามว่าเกรเทล เธอมักเลือกกินเฉพาะอาหารส่วนที่ดีที่สุดที่เธอได้ปรุงมันขึ้นมาอย่างตั้งใจ “ในฐานะแม่ครัว เราต้องรู้ว่าอาหารแต่ละอย่างมีรสชาติเป็นอย่างไร” เธอบอกกับตนเองเช่นนั้นเสมอ
วันหนึ่งเจ้านายพูดกับเธอว่า…
“เกรเทล วันนี้จะมีแขกมา เจ้าจงเตรียมเป็ดไว้สักคู่หนึ่งนะ”
“แน่นอนค่ะท่าน ฉันจะทำตามที่ท่านสั่ง” เกรเทลตอบ
ต่อมาเธอได้ฆ่าเป็ด ถอนขน และทำความสะอาดมันอย่างดี เสียบมันด้วยไม้ แล้วย่างที่หน้ากองไฟ ไม่นานมันก็เริ่มมีสีน้ำตาลใกล้สุก แต่แขกก็ยังไม่มาเสียที
“ถ้าเขาไม่รีบมา ฉันคงต้องเอาเจ้าเป็ดพวกนี้ออกจากไฟก่อนนะ น่าเสียดายจริงที่เขาไม่ได้มากินมันตอนนี้ มันกำลังสุกได้ที่เลยเจ้านาย” เกรเทลตะโกนบอกนาย
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะรีบไปตามแขกมาเอง” เจ้านายของเธอกล่าว แล้วรีบวิ่งออกไป
เกรเทลนำเป็ดออกจากเตาย่าง แล้ววางไว้ เธอยืนอยู่หน้ากองไฟนานจนร้อนและกระหาย จึงตัดสินใจเดินลงไปที่ห้องใต้บันใดเพื่อนำไวน์ออกมาดื่ม
จากนั้นเธอก็นำเป็ดย่างมาทาเนยแล้วหมุนไปมาในเตาย่างอีกครั้งจนหอมน่ากิน “น่าเสียดายจริง ๆ ที่พวกเขาไม่ได้มากินมันในตอนนี้” เธอเลียมือตัวเอง และพบว่ามันอร่อยมาก
“เอาล่ะ ฉันไม่ยอมนะ เป็ดพวกนี้อร่อยมาก ช่างน่าละอายที่ยังไม่มีใครมากินมัน” เธอเดินไปที่หน้าประตูเพื่อดูว่าเจ้านายและแขกของเขามาหรือยัง แต่ก็ยังไม่มีใครมา เธอจึงเดินกลับมาที่เป็ดย่างอีกครั้ง
“ทำไมปีกข้างหนึ่งถึงได้ไหม้เกรียมอย่างนี้ ฉันควรกินมันก่อนที่ใครจะเห็นเข้า” ว่าแล้วเธอก็ตัดปีกข้างนั้นออกมากิน มันอร่อยมาก และมันก็ทำให้เธอคิดว่า…
“ฉันควรตัดปีกอีกข้างออกด้วยนะ เจ้านายจะได้ไม่เอะใจ” เธอตัดปีกอีกข้างออกไปกิน แล้วเดินไปมองเจ้านายอีกครั้ง ก็ยังไม่มีใครกลับมา
“ใครจะไปรู้ พวกเขาอาจจะมาหรือไม่มาก็ได้ บางทีพวกเขาอาจจะค้างที่อื่นแล้ว อาหารจากพระผู้เป็นเจ้าไม่ควรถูกดูหมิ่น มันช่างน่าเสียดาย” เธอลงมือกินเป็ดย่างหนึ่งตัวจนหมด พร้อมกับดื่มไวน์หนึ่งแก้ว แต่ก็ยังไม่มีใครกลับมา เธอเริ่มมองไปยังเป็ดตัวที่สอง…
“เมื่อตัวแรกถูกจัดการไปแล้ว มันคงไม่ยุติธรรมเลยถ้าตัวที่สองจะไม่ได้ถูกปฏิบัติเช่นเดียวกัน” ว่าแล้วเธอก็ดื่มไวน์อีกแก้วแล้วจัดการเป็ดตัวที่สองให้มันลงไปอยู่ในที่เดียวกันตามที่มันควรจะเป็น
แต่ในขณะที่เธอกำลังจัดการกับเป็ดตัวที่สองอยู่นั้น เจ้านายก็กลับมาพอดี
“เร็วเข้าเกรเทล” เขาร้องเรียก “แขกกำลังเดินตรงมาแล้ว”
“เยี่ยมไปเลยเจ้านาย มันใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ” เธอตะโกนตอบ
เจ้านายเดินนำมาก่อน เขานั่งลงที่โต๊ะอาหารพลางหยิบมีดขึ้นมาลับเบา ๆ เตรียมที่จะหั่นเป็ดย่าง ฝ่ายแขกเดินมาถึงก็เคาะประตูครัวอย่างนุ่มนวล
เกรเทลวิ่งไปเปิดประตูทันที เธอเอานิ้วแตะที่ริมฝีปากแล้วพูดว่า “เบา ๆ นะท่าน ท่านจงไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้าเจ้านายของฉันจับท่านได้ล่ะแย่แน่ เขาทำอุบายชวนท่านมารับประทานอาหาร แต่จริง ๆ แล้วเขาตั้งใจจะตัดหูของท่านกิน ฟังซิ ได้ยินไหม เขากำลังลับมีดอยู่ทีเดียว…”
แขกผู้นั้นเมื่อได้ยินเสียงลับมีดแว่วมา ก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนเกรเทลก็วิ่งไปหาเจ้านายพร้อมคร่ำครวญว่า…
“แขกที่ท่านเชิญมาที่บ้าน จริง ๆ แล้วมีเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมเขาถึงวิ่งหนีไปพร้อมกับเป็ดที่ฉันใส่จานไว้ล่ะนายท่าน”
เจ้านายได้ฟังดังนั้นก็ตกใจและสงสัยเป็นอย่างมาก…
“ทำไมเขาทำอย่างนั้นล่ะ เขาเอาเป็ดไปทั้งสองตัวเลยหรือ น่าเสียดายมาก อย่างน้อยก็น่าจะเหลือไว้สักตัว ฉันจะได้มีอะไรกินบ้าง”
คิดดังนั้นเขาจึงวิ่งออกไป พร้อมกับตะโกนเรียกแขกของเขา “หยุดก่อน ๆ ขอไว้แค่อันเดียวเท่านั้น” ซึ่งเข้าหมายถึงเป็ดย่างสักตัว
เมื่อแขกได้ยินดังนั้นก็ยิ่งแน่ใจว่านั่นหมายถึงหูของเขา จึงยิ่งวิ่งหนีเตลิดไปอย่างรวดเร็ว เพื่อให้ถึงบ้านโดยหูทั้งสองข้างยังปลอดภัยดี
แล้วเกรเทลก็ได้กินเป็ดย่างสองตัวโดยที่เจ้านายไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย…
Grimm’s Fairy Tales
แอดมิน : แปล

comments

You can leave a response, or trackback from your own site.

ถ้าไม่อยากเปิดเผยตัวตน เม้นท์ตรงนี้ก็ได้จ้า