เจ้าหญิง กับ ถั่ว



Once upon a time there lived a prince who wanted to marry a princess; but she would have to be a “real” princess. He traveled far and wide to find one but nowhere could he get what he wanted. There were many princesses, but it was hard to decide how far “real” they were. So he returned home sadly. 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีเจ้าชายพระองค์หนึ่งผู้ซึ่งอยากจะแต่งงานกับเจ้าหญิง แต่มีข้อแม้ว่า เธอคนนั้นจะต้องเป็นเจ้าหญิงจริง ๆ เท่านั้น เขาจึงออกท่องเที่ยวไปไกลแสนไกลทุก ๆ ที่ แต่ก็ไม่มีที่ใด ที่เขาได้พบกับสิ่งที่ต้องการ มีเจ้าหญิงอยู่ตั้งมากมาย แต่มันยากที่จะตัดสินว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าหญิงจริง ๆ เจ้าชายจึงต้องหวนกลับพระราชวังด้วยความเศร้าใจ


One evening a terrible storm rose along with thunder and lightning, and rain poured down heavily. Suddenly a knock was heard at the castle gate. On opening it was found that a princess was standing at the door. But, good gracious! what a sight the whether had done to her. 
ค่ำวันหนึ่ง เกิดมีพายุ ฟ้าร้อง ฟ้าแลบ และฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก ทันใดนั้นมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าปราสาท เมื่อประตูเปิดออกก็พบว่ามีเจ้าหญิงพระองค์หนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู แต่คุณพระช่วย! ดูซิว่าสภาพอากาศที่เลวร้ายทำให้เธอมีสภาพย่ำแย่ขนาดไหน


The water ran down from her hair and clothes, and she was in a very bad condition and “yet she said that she was a real princess!”, thought the queen. 

น้ำฝนไหลลงจากผมและเสื้อผ้าของเธอ เธอดูสภาพแย่มาก “หนำซ้ำเธอยังบอกว่าเธอเป็นเจ้าหญิงอีกต่างหากแน่ะ” องค์ราชินีคิด


“We’ll soon find that out”, thought the old queen. But she said nothing. She went into the bed-room, took all the bedding off the bedstead, and laid a pea on the bottom; then she took twenty mattresses and laid them on the pea, and then twenty eider-down beds on top of the mattresses. 

“เอาเถอะ เราจะได้รู้กันเร็ว ๆ นี้แหละ” ราชินีคิด แต่ไม่ได้พูดอะไร เธอเข้าไปในห้องนอน เอาที่นอนทั้งหมดออกจากเตียงแล้ววางถั่วเมล็ดหนึ่งลงบนเตียง จากนั้นก็เอาฟูกและที่นอนวางทับถั่วนั้นถึงยี่สิบชั้น


On this the princess had to lie all night. In the morning she was asked how she had slept.
“Oh, very badly!” said she. “I hardly closed my eyes all night. God only knows what was in the bed, I was lying on something hard. It was horrible!”

เจ้าหญิงต้องนอนบนเตียงนั้นทั้งคืน และในตอนเช้า ราชินีได้ถามเจ้าหญิงว่า หลับสบายดีหรือไม่
“โอ้, ไม่ดีเลยเพคะ” เธอตอบ “หม่อมฉันหลับตาไม่ลงทั้งคืน พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามีบางอย่างอยู่ในที่นอน หม่อมฉันนอนบนอะไรบางอย่างแข็ง ๆ และมันแย่มาก ๆ”


Now they knew that she was a “real” princess because she had felt the pea right through the twenty mattresses and the twenty eider-down beds. 

บัดนี้พวกเขารู้แล้วว่าเธอคือเจ้าหญิงตัวจริง เพราะเธอสามารถรู้สึกถึงเมล็ดถั่วที่อยู่ใต้ที่ฟูกและที่นอน ซึ่งซ้อนกันอยู่ถึงยี่สิบชั้นได้


Nobody but a real princess could be as sensitive as that.

ไม่มีใครนอกจากเจ้าหญิงตัวจริงเท่านั้น ที่จะมีความรู้สึกไวและละเอียดกอ่อนเช่นนั้นได้


So the prince took her for his wife, for now he knew that he had a “real” princess; and the pea was put in the museum, where it may still be seen, provided no one has stolen it! 

ดังนั้น เจ้าชายจึงแต่งงานกับเจ้าหญิง เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่า เขาได้พบกับเจ้าหญิงตัวจริง และถั่วเมล็ดนั้นก็ได้นำไปไว้ในพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง มันอาจจะยังอยู่ที่นั่นก็ได้ ถ้าไม่มีใครขโมยมันไปเสียแล้ว


เรื่องจาก : http://www.kidsgen.com
แปลโดย : แอดมิน

comments

You can leave a response, or trackback from your own site.

ถ้าไม่อยากเปิดเผยตัวตน เม้นท์ตรงนี้ก็ได้จ้า