เด็กชายกับเรือใบไม้ของพ่อ

บ้านผมอยู่ติดกับน้ำตก ผมอยู่ในบ้านไม้ รายล้อมด้วยป่าเขาและธารน้ำตก
ผมคุ้นเคยกับชีวิตแบบธรรมชาติ อากาศสดชื่น เย็นสบายตลอดเวลา
บ้านผมไม่รวยหรอก ไม่มีอะไรมากมาย แต่ก็เรียกได้ว่าอุดมสมบูรณ์ดี
ตอนเด็ก ๆ ผมไม่ค่อยได้เจอสังคมความเจริญมากนักหรอกครับ อยู่แต่กับพ่อแม่
แม่ผมเป็นคนใจดี ไม่เคยดุด่าผมเลย ผมคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก
และผมก็คงเป็นเด็กชายที่มีความสุขที่สุดในโลกเหมือนกัน
เรามีศาลาท่าน้ำเอาไว้ปล่อยเรือใบไม้ตอนเย็น ๆ มันเป็นกิจกรรมครอบครัวที่ผมชอบมาก
ใบไม้หลายสีถูกเก็บมา ฉีกหัวท้าย แล้วใช้ไม้กลัดให้เป็นเรือลำเล็กสามลำ
เรือสามลำสำหรับ พ่อ แม่ และตัวผม
เราเอาก้านไม้เล็ก ๆ มาทำเสากระโดง และใบไม้อ่อนสีแดงทำใบเรือ
ใช้ปากกาเมจิกเขียนคำอธิษฐานลงไปบนใบเรือ อะไรก็ตามที่เราอยากได้
เด็กชายเขียนขอบ้านต้นไม้ ของเล่น ขนม และอื่น ๆ ตามอารมณ์ของเด็ก
แม่มักจะขอให้ผมมีความสุข ส่วนพ่อจะเขียนซ้ำ ๆ ทุกวันว่า “ขอให้ลูกชายเป็นคนดี”
เรามักปล่อยเรือกันในโอกาสพิเศษ ๆ ปล่อยให้มันไหลไปตามกระแสน้ำตก
เราจินตนาการถึงกัปตันเรือที่ไม่มีตัวตน และแข่งขันว่าเรือของใครจะแล่นได้เร็วกว่าและไม่จม
มีบ่อยนะที่เรือใบไม้ของเราล่มบ้างตะแคงบ้าง
แต่เราสามคนก็เรียนรู้ที่จะพัฒนาของเล่นชิ้นเล็ก ๆ นี้เพื่อให้ลอยอยู่ได้อย่างดี
เรือใบไม้ของเราดีขึ้น สวยขึ้น ไม่จมน้ำ ไม่คว่ำแม้จะไหลตกลงไปชั้นแล้วชั้นเล่าของน้ำตก
ตอนนั้นผมเชื่อว่ามีเทวดาที่อยู่ตามต้นไม้ริมธารเก็บเอาไป และบันดาลสิ่งต่าง ๆ ให้ตามคำขอ
มันน่าแปลกที่ความปรารถนาของผมมักจะเป็นจริง
วันรุ่งขึ้นขนมและของเล่นที่ผมเขียนขอไปมักจะกองอยู่ที่บ้าน
พ่อกับแม่ก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่าใครกันนะที่เอามาให้ ทำเอาผมเชื่อสนิทใจอยู่พักนึงทีเดียว
จนวันหนึ่งผมไปเห็นของเล่นใหม่ มันเป็นเรือของเล่นลำหรูของเพื่อน
ผมอยากได้มากเลย มันต่างจากเรือใบไม้ของผมลิบลับ
ผมไม่อยากเล่นเรือใบไม้อีกแล้ว…
ผมอ้อนพ่อให้ซื้อให้ผมสักลำหนึ่ง พ่อก็ซื้อให้ด้วยความยินดี
ผมไม่เล่นเรือใบไม้อีกแล้ว ผมมีเรือสวย ๆ ที่สามารถแล่นได้จริง
ผมเล่นมันจนเบื่อ แม้ผมจะเบื่อมันแล้ว แต่ผมก็ไม่เคยอยากเล่นเรือใบไม้อีกเลย
กิจกรรมปล่อยเรือของเราก็สิ้นสุดลง อาจเป็นเพราะผมโตขึ้นด้วยล่ะ
ไม่กี่ปีต่อมา เสาหลักของบ้านได้ล้มลงอย่างกะทันหัน
แม่ผมที่ดูบอบบางและอ่อนแอ เมื่อถึงเวลาเช่นนี้ก็เข้มแข็งขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ
ผมอธิบายไม่ถูกหรอกครับ ว่าความสูญเสียมันเป็นอย่างไร
แต่มันแทบจะแย่งเอาความสุขทุกอย่างออกไปจากชีวิตผมเลยในชั่วขณะหนึ่ง
ต่อไปนี้ผมจะทำอย่างไร จะอยู่อย่างไร
ผมนั่งทอดอาลัยอยู่ที่ศาลาท่าน้ำ ทันใดนั้นผมก็คิดถึงเรือใบไม้ของเราสามคน
ยิ่งเห็นภาพความสุข ก็ยิ่งทำให้เกิดทุกข์
ผมเก็บใบไม้มาทำเรืออย่างลวก ๆ แล้วเขียนคำขอสุดท้ายในชีวิตลงไป
“ขอพ่อผมคืนเถอะ…”
แน่นอนครับ คำขอของผมที่มักจะเป็นจริง ครั้งนี้จะไม่มีวันเป็นจริง
เพราะผู้ที่บันดาลทุกอย่างให้ผม ก็คือพ่อผู้จากไปแล้วของผมเอง
ครั้งนี้ต่างจากทุกครั้ง ไม่มีเทวดาอีกแล้ว…
แต่พ่อครับ คำอธิษฐานของพ่อ เป็นจริงแล้วนะครับ
และจะไม่มีอะไรเปลี่ยนเแปลงความจริงข้อนี้ได้…
โลฟครับ
วันนี้ขอซึ้งแบบว่ากลับบ้านแล้วอารมณ์ยังค้าง
(คัดลอกจาก Big boy and Little Girl นะครับแอดมิน)

comments

You can leave a response, or trackback from your own site.

One Response to “เด็กชายกับเรือใบไม้ของพ่อ”

  1. Hi.Tree.Ka says:

    เศร้า..ซึ้ง

ถ้าไม่อยากเปิดเผยตัวตน เม้นท์ตรงนี้ก็ได้จ้า