การ์ดอวยพรปีใหม่จากแอดมิน

เคยสังเกตมั้ยว่า...

ตอนเด็ก ๆ เราตั้งตาคอยวันปีใหม่อย่างใจจดใจจ่อ เพราะนั่นหมายถึง การไปเที่ยวงาน การเฉลิมฉลอง ขนมเยอะ ๆ และของขวัญ ฯลฯ

ช่วงวัยรุ่น ปีใหม่หมายถึง วันหยุด งานโรงเรียน การจับฉลากของขวัญ และความสนุกสนานรื่นเริง เรายังคงยินดีกับมันปีใหม่อยู่

เมื่อเริ่มเป็นผู้ใหญ่ วันปีใหม่ยังคงมีงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง ยังคงมีวันหยุด ยังคงได้ไปเที่ยว ยังมีการแลกเปลี่ยนของขวัญ ทุกอย่างยังมีอยู่เหมือนเดิม แต่เมื่อพลุปีใหม่ดังขึ้น...ในความสนุกสนาน เสียงหัวเราะ เสียงนับถอยหลัง มันแฝงความรู้สึกน่าใจหาย น่าเสียดาย และความรู้สึกเศร้าแบบแปลก ๆ คล้ายกับว่าเราได้สูญเสียบางอย่างไป แต่นึกไม่ออกว่าอะไรกันแน่...

บางทีการจัดงานฉลองครบรอบต่าง ๆ แท้จริงอาจเป็นเพียงกุศโลบายที่แยบยลในการปลอบใจ ไม่ให้ผู้คนรู้สึกเศร้าจนเกินไปที่จะยอมรับว่า "เวลาของชีวิตสั้นลงไปทุกทีแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป บางอย่างได้จากไป และอาจมีบางอย่างกำลังจะจากเราไป..." ก็เป็นได้

เปลี่ยนเรื่องดีกว่า...

วันนี้แอดมินได้ข้อความอวยพรปีใหม่ทางมือถือ 37 ข้อความ การ์ดปีใหม่ 19 ใบ อีการ์ดกับคำอวยพรผ่านเฟสบุคส์ และของขวัญจากเพื่อน ๆ บ้างนิดหน่อย

ในข้อความอวยพร 37 ข้อความนั้นน่ะ มีแค่ 16 ข้อความที่ส่งมาแบบระบุชื่อผู้รับ และมีแค่ 5 ข้อความที่ตั้งใจคิดคำอวยพรแบบเฉพาะเจาะจง(คืออ่านก็รู้ว่าตั้งใจส่งให้เรา) ซึ่งนั่นหมายความว่านอกนั้นเป็นพวกข้อความ send to all ทั้งนั้น

ที่จริงก็ไม่ได้จะเรื่องมาก และไม่ได้รู้สึกแย่อะไรเลย มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนมากมายจะได้รับข้อความแบบ send to all เพราะมันทำให้เราส่งข้อความอวยพรให้คนรู้จักได้ครบทุกคนอย่างรวดเร็วและง่ายดาย แต่ถ้าพูดกันในเชิงคุณค่าแล้ว มันก็ค่อนข้างจะน้อย...

แอดมินอยากรู้นิด ๆ ว่ามีใครดีใจบ้างไหมเวลาที่ได้รับฟอร์เวิร์ดเมล์เป็นบทกลอนหวานซึ้งหรือเรื่องราวเลิศหรูอลังการ แน่นอนว่าบางทีเราก็อาจจะอ่าน แต่ไม่รู้สึกดีใจอะไรกับการได้รับหรอก คำอวยพรก็เช่นเดียวกัน การส่งคำอวยพรแบบ send to all (ทุกคนได้เหมือนกันหมด เพราะชั้นขี้เกียจคิด) ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกต่างจากไม่ได้ส่งเท่าใดนัก

แอดมินมีเพื่อนสนิทอยู่ไม่กี่คน แต่มีคนรู้จักที่สำคัญ ๆ ก็หลายคนอยู่ ในวันแบบนี้ก็พยายามใช้เวลานิดหน่อยที่จะคิดข้อความอวยพรสั้น ๆ แบบเฉพาะเจาะจงให้คนเหล่านั้นทุกคน เพื่อให้ข้อความของเราไม่สูญเปล่าในความรู้สึกของผู้รับ และมันคุ้มค่าพอสมควรที่จะทำให้เค้ารู้สึกว่า "เค้าก็มีความหมายกับเรานะ" แม้มันจะไม่ใช่อะไรมากมาย แต่เชื่อเถอะ มันเป็นความรู้สึกที่ดีกว่าจริง ๆ

ที่จริงแอดมินไม่ได้ส่งให้คนหลายคนมากนัก(ประมาณ 10 กว่าคน) โดยเลือกส่งเฉพาะคนสำคัญ ๆ ที่คิดว่าเค้าน่าจะดีใจที่ได้รับมัน แต่สำหรับบางคนที่อาจมีคนสำคัญอยู่ประมาณล้านแปด คงไม่อาจบรรจงอวยพรแบบเฉพาะเจาะจงได้แน่ เพราะกว่าจะครบทุกคนคงสิ้นปีกันพอดี ในกรณีอย่างนี้ก็ไม่ว่ากัน แต่อย่าลืมว่า ข้อความแบบ send to all นอกจากผู้รับจะไม่ค่อยดีใจแล้ว ยังอาจให้ความรู้สึกประมาณว่า "อ๋อ ใช่ซี้..........." อีกด้วย

เพราะฉะนั้น ทางที่ดี ไหน ๆ ก็จะส่งแล้ว บางทีก็เสียตังค์ด้วย อย่าให้มันสูญเปล่าไป อย่างน้อยก็พิมพ์ชื่อผู้รับลงไปสักหน่อยนึง เพราะคำอวยพรใด ๆ ในโลกนี้ มันไม่ได้สำคัญตรงข้อความที่เลิศหรู แต่สำคัญที่ความตั้งใจของผู้ให้ ^^

เปลี่ยนเรื่องอีกที...

นอกจากเรื่องคำอวยพรแล้ว เรื่องการ์ดก็ด้วย สมัยนี้อะไร ๆ ก็ง่ายแค่ปลายนิ้ว ง่ายซะจนแอดมินดีใจเวลาที่มีคนให้การ์ดกระดาษ แต่การ์ดกระดาษหรือของขวัญแพง ๆ ก็คงไม่มีคุณค่าทางจิตใจมากเท่าการ์ดทำเองสักใบหนึ่ง ดังนั้น ผู้อ่าน indepencil ก็สมควรได้รับจากแอดมินสักใบหนึ่งในวันปีใหม่นี้...

อารามพบทเกี่ยวกับการ์ดใบนี้หน่อยแล้วกัน...

เมื่อวานไปเดินเที่ยวตลาดแถวนอกเมือง เห็นคน ๆ นึงนั่งวาดภาพสีน้ำอยู่ริมทาง แอดมินไม่เคยเรียนเกี่ยวกับศิลปะหรือการวาดภาพหรอก แต่ก็ชอบวาด ส่วนมากจะใช้สีน้ำมันแบบแท่ง หรือไม่ก็สีเทียน เพราะใช้ง่ายดีและไม่เลอะเทอะ แต่พอเห็นนักวาดภาพคนนี้แล้วรู้สึกอยากจะลองละเลงสีน้ำดูบ้างทันทีเลย

นอกจากนักเขียนแล้ว จิตรกรก็เป็นบุคคลอีกกลุ่มหนึ่งที่แอดมินให้ความชื่นชอบเป็นพิเศษ หลายคนอาจมองว่าคนพวกนี้ส่วนมากจะไส้แห้ง แต่แอดมินว่าพวกเขามีโลกทั้งใบอยู่ในมือ พวกเขามีความสุข และเป็นความสุขที่พวกไส้เปียกอาจหาไม่ได้ง่าย ๆ

แอดมินไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าภาพที่มีราคาหลาย ๆ ร้อยล้านมันต้องมีคุณสมบัติใดบ้าง แต่ด้วยการประเมินด้วยสายตาของแอดมิน แอดมินอยากได้ภาพวาดของจิตรกรริมทางคนนี้มากกว่าภาพโมนาริซ่าแน่ ๆ

หลังจากสังเกตการณ์อยู่ซักพัก แอดมินก็ตัดสินใจว่า การ์ดปีใหม่สำหรับชาว indepencil ปีนี้ เอาเป็นภาพวาดสีน้ำดีกว่า และมันพิเศษมากตรงที่ มันเป็นภาพสีน้ำภาพแรกที่แอดมินวาดเลยทีเดียว (ไม่นับภาพสีน้ำที่วาดในวิชาศิลปะของโรงเรียนนะ)

เพราะงั้น เราจะโชว์เสต็ปการวาดด้วย ณ บัดนี้...

ลงทุนซื้อสีมากล่องนึง เป็นสีเกรดนักเรียนธรรมดา ราคาไม่แพง สองร้อยกว่าบาทได้ครบทุกสี

แต่ดันลืมซื้อกระดาษหนา ๆ มา ต้องใช้กระดาษ A4 80 แกรม

พู่กัน ได้มาจากน้องข้างบ้าน

จานสี ได้มาจากน้องที่อยู่ข้างบ้าน ของน้องข้างบ้านที่ให้ยืมพู่กัน...

จากการสังเกตการพบว่าก่อนลงสีเราต้องเอาน้ำลูบกระดาษให้เปียกทั้งแผ่นก่อน

และจากการกระทำเช่นนั้น ก็ทำให้กระดาษ 80 แกรม ของแอดมินเหี่ยวย่นแบบนี้...

แต่เราก็ไม่ยอมแพ้ พยายามลงสีต่อไป นี่คือสีพื้นหลัง

คอนเซ็ปท์ของภาพนี้คือทางเดินสวย ๆ แอดมินชอบภาพถนนหรือทางเดิน

เพราะรู้สึกว่ามันไกลดี แล้วคนดูก็จินตนาการปลายทางได้หลายอย่างนะ

เมื่อทาพื้นหลังเสร็จ รู้สึกว่ากระดาษมันจะขาดแน่ ๆ เลยต้องเอาไปตากพัดลมให้แห้งก่อนวาดต่อ

เมื่อกระดาษแห้งแล้วมันก็ยังเหี่ยวอยู่ดี แต่อย่างน้อยก็คงไม่ขาด

ดังนั้นแอดมินก็เลยกำหนดรั้ว ประตูทางเข้า และต้นไม้ต้นหนึ่ง

เน้นองค์ประกอบให้ชัดขึ้น สีน้ำนี้ควบคุมยากจริง ๆ

พู่กันมันไม่ได้ให้เส้นที่คมชัดสม่ำเสมอเหมือนกับสีแท่ง

ทำให้ลากเส้นยากมากสำหรับคนที่ไม่เคยมือ และไม่รู้จังหวะของมัน

จากการสังเกตการณ์นักวาดภาพคนนั้น เห็นว่าเขาไม่ได้ใช้พู่กันระบายไปมา

แต่เขาใช้วิธีจิ้ม ๆ เอา เพื่อให้ภาพเกิดแสงและเงา แอดมินก็จำมาทำบ้าง

แต่ในภาพจะเห็นว่ามันเริ่มเละแล้ว...

คือสีน้ำนี่นอกจากจะควบคุมยากแล้ว มันยังชอบไหลมารวมกัน

พูดตรง ๆ คือมันไม่ได้อย่างใจเราเลย จะวาดอะไรก็ไม่ได้มันไหลมารวมกันหมด

ธรรมชาติของทุกสิ่งทุกอย่างมีเสน่ห์ในตัวของมัน สีน้ำก็เช่นเดียวกัน...

แอดมินปล่อยให้กระดาษแห้ง แล้วลงมือใหม่โดยเพิ่มรายละเอียดเข้าไป

เมื่อเริ่มใจเย็นกับมัน ก็เริ่มพบว่าสีน้ำเป็นสีที่รักอิสระมาก ๆ

มันไม่ชอบเส้นกรอบอย่าพยายามไปขืนใจให้มันอยู่ในที่ ๆ มันไม่อยากอยู่

เมื่อเราตกลงกันได้ เข้าใจกันแล้ว เราก็เล่นกันเพลินซะจนลืมถ่ายรูป

กว่าจะรู้ตัวอีกที ภาพนี้ก็เกือบเสร็จสมบูรณ์ซะแล้ว...

ถนนว่าง ๆ มันก็ดูยังไง ๆ อยู่ เพิ่มคนเดินถนนสักสองคนเป็นไร

แต่วาดคนไม่เป็นน่ะก็เลยให้ทั้งคู่ไปเดินอยู่ตรงที่ไกลลิบ ๆ นั่นแล้วกัน

เมื่อเสร็จแล้วก็ดูไม่ขี้เหร่เท่าไหร่นะภาพนี้ ถึงจะยับย่นไปหน่อย

แต่เดี๋ยวพอเอาเตารีดทับแล้วใส่กรอบก็น่าจะพอใช้ได้...

และแอดมินขอมอบภาพนี้ให้เป็น ส.ค.ส. ปีใหม่ แด่ชาว indepencil ทุกคนเลย

ถึงจะเป็นการ์ดปีใหม่แบบ send to all (เพราะแฟนบล็อกของเราไม่ชอบเปิดเผยตัวกันเลย)

แต่ก็เป็นการ์ดปีใหม่ที่ตั้งใจทำมากจริง ๆ

และขอตั้งชื่อภาพนี้ว่า "เส้นทางสู่ที่ชอบ" แล้วกันนะ

ทิปการวาดภาพจากแอดมิน

1. วาดให้มีความสุข อย่าไปแคร์ว่ามันจะสวยหรือไม่สวย ไม่ต้องไปสนใจว่าเราจะมีพื้นฐานในด้านนี้หรือไม่ ถ้าเรามองว่าสวยแล้ว คนที่มองว่าไม่สวยนั่นแหละผิด

2. วาดตอนที่อยากวาดเท่านั้น การวาดภาพทำให้อารมณ์ดีได้ แต่มันไม่ใช่วิธีการแก้อารมณ์เสีย

3. เทคนิคต่าง ๆ ที่เห็นมาแล้วคิดว่าดี ก็เอามาใช้ แต่อย่าไปใส่ใจกฎเกณฑ์หรือขั้นตอนให้มากมาย จิตรกรคนแรกของโลกก็ค้นพบวิธีที่ดีที่สุดด้วยตนเอง

4. อุปกรณ์ที่ดีที่สุดก็ไม่อาจสร้างผลงานที่ดีที่สุดเองได้ เพราะงั้นไม่ต้องไปซีเรียสเรื่องอุปกรณ์ หาอะไรได้ก็ใช้ไอ้นั่นแหละ

5. "วาดให้เสร็จ" คนส่วนมากเมื่อเริ่มเละแล้วจะขยำทิ้ง แต่ความจริงคือภาพทุกภาพ เมื่อวาดเสร็จแล้วมันจะดูดีเองแหละ

----------------------------------------------------------

ในวันปีใหม่นี้...

แอดมินไม่ขอให้ทุกคนมีความสุขตลอดปี เพราะมันเป็นไปไม่ได้

แต่ขอให้มีความสุขมากพอที่จะรับมือกับความทุกข์ที่ผ่านเข้ามาเป็นครั้งคราวได้

แอดมินไม่ขอให้ทุกคนร่ำรวยเงินทอง เพราะมันไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่ขอให้มีมากเพียงพอต่อความต้องการ มีพอเผื่อแผ่คนอื่น และไม่เดือดร้อน

แอดมินไม่ขอให้ทุกคนพบแต่มิตรแท้และคนดี เพราะนี่คือโลกแห่งความจริง

แต่ขอให้ทุกคนมีสติมากพอที่จะแยกแยะระหว่างมิตรและศัตรู

แอดมินไม่ขอให้ทุกคนไม่พบอุปสรรคใด ๆ ในชีวิตเลย เพราะมันเหลือเชื่อเกินไป

แต่ขอให้ทุกคนไม่พ่ายแพ้ต่อการผจญ

แอดมินไม่ขอให้ทุกคนมีโชคมีลาภ แต่ขอให้ทุกคนมีชีวิตอยู่เหนือโชคชะตา

แอดมิน