25 Years of Life


วันนี้เป็นวันครบรอบ 26 ปี ของแอดมินเอง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะแก่ขนาดนี้ได้ เวลาเป็นเรื่องที่แปลกจริง ๆ มองกลับไปบางครั้งก็เหมือนนานมาก บางครั้งก็รู้สึกว่ามันเพิ่งผ่านมาไม่นานนี้เอง ที่จริงวันเกิดก็ไม่ได้มีความสำคัญกว่าวันอื่นสักเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นโอกาสให้เราได้คิดทบทวนเรื่องที่ผ่าน ๆ มาบ้างเหมือนกัน และเป็นโอกาสให้เราระลึกว่าชีวิตได้เหลือน้อยลงไปอีกนิดนึงแล้ว ชีวิต 25 ปี ทำให้เราเรียนรู้อะไรบ้าง? แต่ละคนคงไม่เหมือนกัน บางคนโลดโผน บางคนคงธรรมดา แต่สำหรับแอดมินก็จะเป็นเรื่องธรรมดา ๆ ไร้สาระ ประมาณนี้…
ปีที่1 : ขี้กระต่ายกับช็อกโก้บอลรสชาติต่างกันลิบลับ ใช้แทนกันไม่ได้
ปีที่2 : คางคกกินไม่ได้ แม่บอกว่าถ้าเก็บเอาไว้ขูดหวยจะมีประโยชน์กว่า
ปีที่3 : ต่อให้จ่ายค่าเทอมแพงแค่ไหน ของเล่นในโรงเรียนอนุบาลทุกแห่ง ถ้าไม่เคยเปื้อนน้ำลายก็ต้องเคยถูกฉี่ราดมาแล้วทุกชิ้นนั่นแหละ
ปีที่4 : พระอาทิตย์ หลังคาบ้าน ผลไม้ รองเท้า ลูกโป่ง = สีแดง, เป็ด พระจันทร์ = สีเหลือง, ช้าง แก้วน้ำ กระจก แม่น้ำ = สีฟ้า, กระต่าย ดอกไม้ = สีชมพู, หญ้า ต้นไม้ = สีเขียว, ภูเขา = เต้านมสองเต้าที่มีพระอาทิตย์สีแดงโผล่ขึ้นมาตรงง่าม, ถ้าทำอะไรนอกเหนือจากนี้ = จะถูกมองว่าผิดปกติ
ปีที่5 : หมีควายเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ดื้อด้านที่สุดในโลก ไม่เหมาะแก่การเลี้ยงไว้ดูเล่นที่บ้าน
ปีที่6 : การเล่น”พ่อแม่ลูก” น่าจะขึ้นทะเบียนเป็นการละเล่นเด็กที่น่าเบื่อที่สุดในโลก เพราะมันใช้เวลากว่า 90% ในการจัดหาอุปกรณ์ และใช้เวลาเล่นจริง ๆ แค่ 5% ส่วนอีก 5% ที่เหลือคือการทะเลาะกันแย่งตำแหน่งหัวหน้าครอบครัว
ปีที่7 : เด็ก ๆ รู้และเข้าใจอะไรมากกว่าที่ผู้ใหญ่คิด “เยอะ”
ปีที่8 : ไม่มีอะไรยุ่งยากไปกว่าการนับขากิ้งกือตอนที่มันยังไม่ตาย
ปีที่9 : การสวดมนต์ขอพร คือการปลอบใจตัวเองให้เชื่อว่าพรุ่งนี้จะต้องดีกว่าวันนี้
ปีที่10 : คนที่มีสิทธิ์ออกคำสั่งกับเรา ควรเป็นคนที่เราตัดสินใจแล้วว่าเขามีสิทธิ์
ปีที่11 : คนกลัวความตาย เพราะพวกเขาไม่รู้จักมัน ทุกคนกลัวสิ่งที่ไม่รู้จัก
ปีที่12 : จิตแพทย์ คือ ผู้ที่คิดว่าตัวเองรู้ปัญหาของคนอื่น และสามารถทำให้คนอื่นเชื่อว่าเขามีปัญหานั้นอยู่จริง
ปีที่13 : ฉันลงทุนตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษอย่างจริงจังเป็นปี ๆ เพียงเพื่อเขียนจดหมายถึงนักเขียนชาวอังกฤษคนหนึ่ง โดยไม่คิดว่าเธอจะได้อ่าน เพราะเธอคงมีแฟนคลับมากมาย หลังจากนั้นหนึ่งเดือน มีจดหมายตอบกลับพร้อมกับหนังสือของเธอเล่มหนึ่ง ดีใจอย่างสุดซึ้ง… บางทีการใส่ใจทำเรื่องเล็กน้อยอาจยิ่งใหญ่สำหรับใครบางคนก็ได้
ปีที่14 : คนที่เขียนบันทึกประจำวันได้ครบทุกวันเป็นเวลาติดต่อกันหนึ่งปี(โดยไม่ขี้โกงเขียนย้อนหลัง) เป็นบุคคลที่ฉันอยากรู้จักมาก ๆ
ปีที่15 : ละครไทยหลังข่าวมักแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตของคนไทยที่ค่อนข้างจะว่างมาก ควรเพิ่มสัตว์ประหลาดเข้าไปสักสองสามตัวเพื่อให้พระเอกกับนางเอกมีอะไรทำมากกว่านี้
ปีที่16 : การอยู่ในสังคมมากเกินไป ทำให้เราเชื่อว่าเราเป็นในสิ่งที่เราอาจไม่ได้เป็น
ปีที่17 : ฉันชอบคุยกับ ดร.สติเฟื่องคนหนึ่ง เขาบอกว่าเขาเคยเหยียบดาวอังคาร ฉันรู้ว่าเขาโกหก และเขาก็รู้ว่าฉันรู้ บางที”ความจริง”อาจไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ในเมื่อเพื่อนนักเรียนครึ่งห้องของฉันฝันว่าพวกเธอเป็นแฟนดารา ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกถ้า ดร.คนนี้จะฝันว่าเคยอยู่บนดาวอังคาร และดาวอังคารก็น่าสนใจกว่าดาราเยอะ
ปีที่18 : การเรียนพิเศษตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงสี่ทุ่ม คือการเปลี่ยนจากนอนที่บ้านไปนอนในห้องเรียน โดยจ้างบรมจารย์ขั้นเทพมาขับกล่อม แล้วฝันไปว่านั่นจะช่วยทำให้เอ็นท์ติดได้
ปีที่19 : ครั้งหนึ่งฉันเคยอยากเป็นนักดาราศาสตร์ ถึงตอนนี้ก็ได้เวลาตื่นจากฝันแล้วเรียนเขียนโปรแกรมไปเหอะ
ที่20 : ความรักที่หวังความรักตอบแทน คือความรักที่อ่อนแอและไม่สมบูรณ์ เพราะนั่นหมายถึงเราจะหมดรักหลังจากรู้ว่าไม่มีวันได้เป็นเจ้าของ ถ้าเป็นทุกข์กับความรักแสดงว่ายังรักไม่เป็น
ปีที่21 : สิ่งที่น่าหวาดกลัวกว่าความตายเป็นล้าน ๆ เท่าก็คือการสูญเสีย
ปีที่22 : มันยากที่จะแยกแยะระหว่างคนดี กับคนที่มีจิตวิทยาดี
ปีที่23 : ทุกคนในโลกนี้เป็นหนึ่งเดียวในโลก ไม่มีใครสามารถแทนใครได้ แม้จะให้ความรู้สึกคล้าย ๆ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่ามันต่างกัน
ปีที่24 : คนเราตัดสินคนอื่นด้วยบรรทัดฐานของตัวเองทั้งนั้น ฉันเองก็เป็น
ปีที่25 : คนบางคน เจอกันแค่ครั้งเดียว ก็อาจเปลี่ยนความคิดและชีวิตของเราได้…
แอดมิน

comments

You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Responses to “25 Years of Life”

  1. อ่านแล้วเพิ่งรู้ว่า
    1.เรามีวันเกิดวันเดียวกัน แต่คนละปี
    2.ฉันเป็นคนที่ “เคย” เขียนบันทึกประจำวันติดต่อกันทุกวันได้เกิน 1 ปี (แปลว่าฉันเป็นคนที่เธอ “เคย” อยากรู้จักด้วยหรือเปล่า) 555+

  2. NeungTheKop says:

    อ่านบทความและโพสของแอดมินมาเกือบหมด บางเรื่องแอดมินก็ตอบเหมือนอยู่วัยเดียวกับผม เช่น เรื่องขนม, ของเล่นเก่าๆ แต่มาอ่านบทความนี้เพิ่งรู้ว่าอายุเราแตกต่างกันนิดหน่อย (ผม 34)
    ยอมรับเลยว่าแอดมินเป็นผู้ใฝ่หาความรู้และไม่หวงโดยเอามาแชร์ให้คนอื่่นๆ ได้อ่าน
    ขอบคุณมากเลยนะครับ ^^

  3. Cola Choco says:

    พอพ้นวัยเด็กไปแล้ว เวลาก็จะผ่านไปเร็วมาก ถ้าคิดย้อนไปถึงเมื่อก่อนรู้สึกเหมือนผ่านมาแล้วเป็นชาติเนอะ

ถ้าไม่อยากเปิดเผยตัวตน เม้นท์ตรงนี้ก็ได้จ้า